لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

1هدف: سندرم درد مایوفاشیال یکی از شایع ترین موارد درد امروزه می باشد که مشخصه مهم آن وجود نقاط ماشه ای است. هدف از مطالعه حاضر مقایسه تاثیر دو روش سوزن خشک یا dry needling (DN) و الکتروآکوپانکچر یا electroacupuncture (EA) عضله تراپزیوس فوقانی بر روی تغییرات اولتراسونوگرافی، شدت درد و ناتوانی عملکردی اندام فوقانی در بیماران مبتلا به سندروم درد مایو فاشیال می باشد. مواد و روش ها: این تحقیق کارآزمایی بالینی که بر روی 30 نفر با نقاط ماشه ای فعال در عضله ی تراپزیوس فوقانی با دامنه سنی 50- 20 سال انجام شد. شرکت کننده ها به صورت تصادفی در دو گروه DN و EA تقسیم شدند. هر دو گروه 4 جلسه (2 جلسه در هفته) به مدت 2 هفته درمان شدند، و سه متغیر شدت درد، شاخص ناتوانی عملکردی و ضخامت عضله تراپزیوس فوقانی قبل از درمان (پیش آزمون)، پس از درمان (پس آزمون 1)، و یک ماه پس از درمان (پس آزمون 2) ارزیابی گردید. یافته ها: نتایج نشان داد که بین شدت درد، شاخص ناتوانی عملکردی و ضخامت عضله تراپزیوس فوقانی در مراحل پس آزمون 1 و 2 نسبت به مرحله پیش آزمون تفاوت معنی دار آماری وجود داشت (05/0P). هیچ گونه تفاوت معنی دار آماری بین اثرگذاری کوتاه مدت (پس آزمون 1 نسبت به پیش آزمون) و بلند مدت (پس آزمون 2 نسبت به پیش آزمون) در شاخص ناتوانی عملکردی و ضخامت عضله تراپزیوس فوقانی بین دو گروه وجود نداشت (05/0P>) در حالی که شدت درد در اثرگذاری بلند مدت (پس آزمون2 نسبت به پیش آزمون) تفاوت معنی دار آماری بین دو گروه وجود داشته (05/0P<) و کاهش درد در گروه EA بیش تر از گروه DN بود (26/0±86/0 در مقابل 38/0±73/0). نتیجه گیری: دو روش درمانی DN و EA در افراد دارای نقاط ماشه ای در عضله ی تراپزیوس فوقانی، سبب بهبودی در شدت درد، ناتوانی عملکردی و ضخامت عضله می شود. البته EA در اثرگذاری بلندمدت عملکرد بهتری داشت.

زمینه و هدف: تمرینات ایزومتریک به روش سنتی و تمرینات کششی تاکنون برای درمان بیماران با گردن درد مزمن با علت ناشناخته استفاده شده اند . هدف از این مطالعه بررسی تاثیر تمرین ات تسهیل عصبی عضلانی یا Neuromuscular Facilitation Exercises  (NFE)بر میزان درد و قدرت عضلات صاف کننده و خم کننده گردن و مقایسه آن با تمرین درمانی سنتی یا  (TET) Traditional Exercise Therapyدر بیماران با گردن درد مزمن بوده است.مواد و روش ها: در این مطالعه بالینی کنترل شده از نوع تصادفی یک سو کور، 31 بیمار شامل 16 مرد و 15 زن از کارمندان دفتری با تشخیص گردن درد مزمن به طور تصادفی در دو گروه درمانی شامل گروهNFE  11) نفر) و گروه TET 10) نفر) و یک گروه شاهد (10 نفر) قرار گرفتند. بیماران گروه NFE تمرینات تسهیل عصبی عضلانی به روش تحریک حس عمقی گردن و اندام فوقانی و بیماران گروه TET تمرینات درمانی تقویتی و کششی عضلات گردن را به روش سنتی انجام دادند. گروه شاهد یک دفترچه شامل آموزش حفظ وضعیت های مناسب بدن طی کارهای روزمره را دریافت کردند. قدرت عضلانی گردن به وسیله دستگاه ایزومتر و میزان درد بوسیله روش Visual Analogue Scale (VAS) ارزیابی شد.یافته ها: اختلاف میانگین قدرت عضلات صاف کننده و خم کننده گردن بین قبل و بعد از درمان در گروهNFE  24.6% و 21.5% و در گروهTET  13.8% و 11.1% افزایش یافت. کاهش درد در گروه%78.1 NFE  و در گروه%31.3 TET  بود. در گروه کنترل میزان افزایش قدرت عضلانی عضلات صاف کننده 1.5% و خم کننده 2.6% و کاهش درد 5.9% بود.نتیجه گیری: تمرینات تسهیل عصبی عضلانی به صورت یک روش موثر تر در کاهش درد و بازگشت قدرت عضلات نسبت به تمرینات سنتی در بیماران با گردن درد مزمن ظاهر شد. برنامه درمانی تمرینات حس عمقی می تواند یک روش مفید در کاهش ناتوانی بیماران مبتلا به گردن درد مزمن با علت ناشناخته باشد.

هدف: درد نوروپاتیک فاقد درمان قطعی است و بیمار از نظر شخصیتی، اجتماعی و اقتصادی به شدت تحت تاثیر قرار می گیرد. با توجه به آن که انجام ورزش و تجویز پروژسترون هر یک به تنهایی در بهبود درد نوروپاتیک موثرند و بخشی از اتیولوژی درد نوروپاتیک نیز به ایجاد TNF-α نسبت داده شده است، در این مطالعه، اثرات پیش گیری کننده عوامل مذکور بر پاسخ های الکتروفیزیولوژیک عصب سیاتیک و میزان سرمی TNF-α در موش صحرایی در مدل آسیب ناشی از فشردگی مزمن Constriction injury, CCI) Chronic) مورد بررسی قرار گرفت. بعد از هر گروهی در پایین، ویرگول قرار داده شود. مواد و روش ها: در این مطالعه از 50 سر رت نر نژاد ویستار در 5 گروه استفاده شد. گروه های آزمایشی شامل: 1-Sham 2-CCI+Vehicle 3-CCI+Vehicle+Exercsie 4-CCI+Progestrone5-CCI+Progestrone+Exercise بودند. ابتدا درد نوروپاتیک با روش CCI ایجاد شد. در گروه 5، تزریق پروژسترون با دوز 6 میلی گرم/کیلوگرم یا حامل آن (VEH) از روز پس از عمل جراحی شروع شد و تا روز 12 ادامه یافت و در گروه های 3 و 5 سه هفته ورزش انجام شد. در روز 13 پس از عمل جراحی، تست های الکتروفیزیولوژیک شامل اندازه گیری سرعت هدایت اعصاب حسی سورال و حرکتی تیبیال و خونگیری انجام گرفت. یافته ها: نتایج نشان داد تجویز توام 12 روز پروژسترون (6 میلی گرم/ کیلوگرم) و استفاده از ورزش اجباری به مدت 3 هفته قبل از تثبیت نوروپاتی در گروه مربوطه در مقایسه با گروه CCI و در مقایسه با گروه های ورزش به تنهایی و پروژسترون به تنهایی به طور معنی داری از افزایش TNF-α و بروز اختلالات الکتروفیزیولوژیک شامل کاهش سرعت هدایت اعصاب حسی سورال و حرکتی تیبیال پیشگیری نمود. نتیجه گیری: نتایج نشان داد، که تجویز توام پروژسترون و ورزش اجباری در زمانی که نوروپاتی در حال توسعه است می تواند از ایجاد و افزایش TNF-α جلوگیری نماید و هم چنین اثرات تجویز توام پروژسترون و ورزش اجباری در پیشگیری از توسعه ی اختلالات الکتروفیزیولوژیک ممکن است افزایشی باشد.

مقدمه: در بیماران با سندروم درد کشککی رانی افتادگی لگن و والگوس داینامیک زانو وجود دارد که از جمله مکانیسم های وقوع آن درد و ترس از درد گزارش شده است. بنابراین هدف مطالعه حاضر اثربخشی دوازده هفته تمرینات بازخورد عصبی بر شدت درد ادراکی، ترس از درد، افتادگی لگن و شاخص والگوس داینامیک زانو در مردان مبتلا به سندروم درد کشککی رانی است. مواد و روش ها: این مطالعه شامل 32 نفر بیمار مبتلا به سندروم درد کشککی رانی است که بصورت تصادفی به دو گروه تجربی (16 نفر) و کنترل (16 نفر) تقسیم شدند. برای ارزیابی درد از مقیاس آنالوگ بصری، ترس از درد از پرسشنامه ترس از درد مک نیل، افتادگی لگن و شاخص والگوس داینامیک طی پایین آمدن از پله از دوربین و نرم افزار کینوا استفاده شد. گروه تجربی طی یک دوره دوازده هفته ای، سه جلسه در هفته و هر جلسه 30 دقیقه تمرین بازخورد عصبی را انجام دادند و گروه کنترل طی این وهله زمانی تحت هیچ گونه مداخله درمانی قرار نگرفتند. جهت تجزیه و تحلیل داده ها از نرم افزار SPSS ورژن 21 و روش آماری کوواریانس استفاده شد. یافته ها: نتایج تجزیه و تحلیل داده ها نشان می دهد که گروه تجربی نسبت به گروه کنترل پس از دوازده هفته تمرین بازخورد عصبی بهبودی معناداری در کاهش درد (001/0P= )، کاهش ترس از درد (004/0P= ) والگوس داینامیک زانو (005/0P= ) کسب کرده است و در زاویه افتادگی لگن بهبودی معناداری حاصل نشده است(45/0P= ). بحث و نتیجه گیری: به نظر می رسد که افتادگی لگن و شاخص والگوس داینامیک زانو تحت تاثیر عوامل روانشناختی درد و شدت درد اداراکی باشند و شاخص والگوس داینامیک زانو نسبت به افتادگی لگن بطور معناداری تحت تاثیر شدت درد ادارکی و ترس از درد باشد که پس از دوازده هفته تمرین بازخورد عصبی بطور معنادرای زاویه آن کاهش یافته است.

مقدمه و اهداف سندرم درد کشککی رانی یکی از شایع ترین علل درد قدام زانو در جوانان و ورزشکاران است که با ضعف عضلات مرکزی، اختلالات کنترل پاسچر و ناهنجاری های بیومکانیکی اندام تحتانی همراه است. هدف این مطالعه، بررسی و مقایسه اثربخشی 6 هفته تمرینات ثبات مرکزی و تمرینات عصبی عضلانی بر شدت درد، نوسانات مرکز فشار و عملکرد حرکتی در افراد مبتلا به سندرم درد کشکی رانی بود.مواد و روش ها این پژوهش از نوع کارآزمایی بالینی تصادفی شده با 3 گروه موازی (2 گروه آزمایش و 1 گروه کنترل) بود. 45 شرکت کننده دارای سندرم درد کشکی رانی به صورت تصادفی در 3 گروه تمرینات ثبات مرکزی، تمرینات عصبی عضلانی و کنترل قرار گرفتند. شرکت کنندگان 6 هفته و3 جلسه در هفته تمرین کردند؛ گروه اول تمرینات ثبات مرکزی و گروه دوم تمرینات عصبی عضلانی را انجام دادند. گروه کنترل هیچ گونه مداخله ای دریافت نکرد. شدت درد با استفاده از مقیاس دیداری سنجش درد، تعادل ایستا از طریق ارزیابی نوسانات مرکز فشار با دستگاه فورس پلیت و عملکرد زانو با استفاده از آزمون های اسکوات و پایین آمدن از پله، قبل و بعد از 6 هفته تمرین (در مراحل پیش آزمون و پس آزمون) اندازه گیری شدند. برای تحلیل داده ها از آزمون تی زوجی، تحلیل کوواریانس و نرم افزار SPSS نسخه 21 استفاده شد. سطح معناداری در تمامی آزمون ها کمتر از 0/05 در نظر گرفته شد.یافته ها نتایج نشان داد هر دو گروه تمرینات ثبات مرکزی و تمرینات عصبی عضلانی نسبت به گروه کنترل کاهش معناداری در شدت درد، نوسانات مرکز فشار و بهبود عملکرد حرکتی (اسکوات و گام به پایین) نشان دادند (برای همه متغیرها: P <0/001). بااین حال گروه تمرینات عصبی عضلانی در همه مؤلفه ها بهبود بیشتری داشت. به طور خاص، در کاهش شدت درد (P=0/001)، کاهش نوسان مرکز فشار (P=0/001)، و افزایش امتیاز عملکردی اسکوات (P=0/001) و گام به پایین از پله (P=0/001)، عملکرد گروه تمرینات عصبی عضلانی به طور معناداری بهتر از تمرینات ثبات مرکزی بود.نتیجه گیری تمرینات عصبی عضلانی اثربخشی بالاتری نسبت به تمرینات ثبات مرکزی در بهبود درد، تعادل ایستا و عملکرد زانو در بیماران مبتلا به سندرم درد کشککی رانی داشتند. توصیه می شود این نوع تمرینات به عنوان بخشی از پروتکل توان بخشی استاندارد برای این بیماران به کار گرفته شود.